چهارشمع به آرامی می سوختند محیط آن قدر ساکت بودکه می شدصدای صحبت آنها را شنید

اولین شمع گفت:«من صلح هستم هیچ کس نمی تواندمرا همیشه روشن نگه دارد.فکر می کنم

که به زودی خاموش شوم» هنوز حرف شمع صلح تمام نشده بود که شعله آن کم وبعد خاموش شد.

شمع دوم گفت:«من ایمان هستم واقعا انگارکسی به من نیازی نداردبرای همین من دیگر رغبتی ندارم

که بیشتر ازاین روشن بمانم.»حرف شمع ایمان که تمام شد نسیم ملایمی وزیدو آن را خاموش کرد.

وقتی نوبت به سومین شمع رسید با اندوه گفت:«من عشق هستم توانایی آن راندارم که روشن بمانم

چون مردم مرا به کناری انداخته اندو اهمیتم را نمی فهمندآنها حتی فراموش کرده اند که به نزدیکترین 

کسان خودمحبت کنندو عشق بورزند.»پس شمع عشق هم بی درنگ خاموش شد.

کودکی وارد اتاق شد و دید که  سه شمع دیگر نمی سوزند. او گفت:«شما که می خواستید تا آخرین

لحظه روشن بمانید پس چرا دیگر نمی سوزید؟»

چهارمین شمع گفت:«نگران نباشید تاوقتی من روشن هستم به کمک هم می توانیم شمع های

دیگر را روشن کنیم.من امید هستم.»چشمان کودک درخشید شمع امید را برداشت و بقیه شمع ها

را روشن کرد.